Parafia i Klasztor

To zadziwiające, że człowiek, którego papież Jan Paweł II nazwał heroicznym sługą pojednania i pokuty, wcale nie pałał tak ogromnym pragnieniem spowiadania. Jego marzeniem był wyjazd na misje do swojej ojczyzny – Chorwacji, by móc pracować na rzecz jedności Kościoła wśród braci odłączonych. Nie zrealizował jednak tego pragnienia, ponieważ przełożeni zdecydowali, że będzie spowiednikiem w padewskim klasztorze Santa Croce. Poświęcił się więc tej posłudze z podziwu godnym oddaniem: spowiadał przez 33 lata, 8-9 godzin dziennie, w małym pokoiku-konfesjonale, w ciszy i pokorze.

Święty Leopold Mandić, bo o nim mowa (ur. 1866, zm. 1942), to spowiednik heroiczny. Bez wątpienia sakrament pojednania stał się dla niego sposobem uświęcenia. Wskazuje na to chociażby data jego kanonizacji – 16 października 1983 roku, tuż po ogłoszeniu Adhortacji apostolskiej „Reconciliatio et Poenitentia” – dokumentu poświęconego pokucie i pojednaniu. Św. Leopold został w niej przedstawiony jako wzór dla spowiedników, obok innych znanych apostołów tego sakramentu, jak św. Jan Maria Vianney czy św. Jan Nepomucen. Ale nie tylko szafarze sakramentu pojednania mogą się uczyć od św. Leopolda Mandicia; ma on wiele do powiedzenia również penitentom.

Dnia 5 maja wspominamy Święto rocznicy poświęcenia bazyliki katedralnej w Przemyślu.

Diecezję przemyską obrządku łacińskiego utworzył papież Grzegorz XI w roku 1375. Obecny kościół katedralny, trzeci z rzędu, pochodzi z drugiej połowy XV w. Dwukrotnie niszczony pożarem, został gruntownie odrestaurowany i przebudowany za biskupa Aleksandra Fredry. Dzieła odbudowy dokończył biskup Wacław Sierakowski i konsekrował odnowioną katedrę dnia 3 maja 1744 roku. Papież Jan XXIII nadał katedrze w roku 1960 tytuł bazyliki mniejszej.